Martha (Elizabeth Olsen) eta haren ahizpa (Sarah Paulson).

Benetan? Olsen bixki gatzgabe horien ahizpa gaztea da filmeko protagonista? Bada, argi dago familia horretan talentua nork duen. Elizabeth Olsenek ederki antzeztu du sekta batetik alde egin duen neskaren oinazea, nahasmena, pixkanaka paranoia bihurtuko dena. Eta ederki antzeztu du sekta barruan bizi dituen hasierako lilura, ondorengo beldurra. Flashback bidez tartekatzen dira bi istorioak pelikulan, baita Martharen buruan ere –hori baitu egiazko izena, nahiz eta sekta barruan Marcy May deitu, eta Marlene izenez erantzun telefonoa hartzerakoan, sektako gainerako nesken antzera–.

Bidaia psikologiko eta fisiko interesgarria garatu du zuzendariak, buruko herstura eta ahulezietan barna. Gizakia ahul bihurtu baitaiteke, menpeko, eta barrutik hustu, kasik konturatu ere egin gabe, atsegina eta jakintsua dirudien liderraren kontrolpean. Baina sektatik aterata ere nekez egokituko da protagonista ahizparen eta haren senarraren bizimodu burgesera. Kontraste handia da Martharentzat –Marcy Mayrentzat? Marlenentzat?–, gizarteko arauetara baino, sektako eredura ohituagoa. Trauma gehitxo, gertatu berriak. Ezinegona eta antsietatea taxuz irudikatu ditu zuzendariak, baita sekten aurpegi bikoitza ere, eguneroko lasaia eta aldi berean susmagarria.

Bai, tentsioa mantendu arren indartsuagoa izan zitekeen filma; eta batez ere bai, bukaerak –hobe esanda, bukaera ezak– herren uzten du emaitza. Baina ordainetan dugu, Sarah Paulson eta Hugh Dancy aktoreen interpretazio osatuekin batera, Olsenen aurkikuntza. Bere begirada galdua, hauskortasuna, naturaltasuna eta freskotasuna. Ibilbide oparoa aurreikusten diogu. Benetan.

• Martha Marcy May Marlene
• Zuzendaria: Sean Durkin.
• Aktoreak: Elizabeth Olsen, Sarah Paulson, Hugh Dancy, John Hawkes.
• 2011, AEB. 102 min.

Merino, Titin, Laskurain eta Xala, Binakako Txapelketako txapeldun eta txapeldunordeak / irekia.euskadi.net

Buruz buruko pilota txapelketa hasi berritan, pasa den igandean Titinek eta Merinok (bikain jokatuta, dena esate aldera) irabazitako Binakako txapelketari buruzko lauzpabost galdera:

1) Normala al da partiduetan pilotariek jasaten dituzten gainkarga eta lesioekin (bat baino gehiago ikusi ditugu txapelketa honetan) hain laxo jokatzea? Alegia, mina duenak (edo norgehiagokaren gogortasunagatik xehe-xehe egina dagoenak) nahi bestetan eta nahi adina denbora aldageletara erretiratzeak nola eragiten dio partiduari? Enpresen Ligako arautegiak ez du gainkargen afera aipatzen, baina Aspeko Komunikazio arduradun Ibon Arakistainek argitu didanez, “larrialdi medikoa denean, pilotaria aldageletara/erietxera sartu daiteke nahi beste alditan. Hori bai, aldageletara/erietxera sartzen diren bakoitzean epailea ere haiekin joaten da eta berak erabaki dezake pilotariak emandako arrazoia balekoa den ala ez”. Maltzurra izan da nire hurrengo galdera: plantak eginez edo leher eginda dagoelako atseden pixka bat hartzeko beharrez, pilotaria aukera horretaz baliatzeko arriskurik ez al dago? “Gaur arte, ez da egon pikareskarik eta sartu diren denak osasun arazoengatik sartu dira”, arrapostua.

2) Zergatik izan da hain luzea txapelketa? Gogoratzen den Binakako luzeenetakoa izan da aurtengoa, luzeena izan ez bada. Final-laurdenetako ligaxkan joan-etorriko partiduak  jokatzeak luzatu egin du lehiaketa, baina arriskua du horrek: jokalariak biziki nekatzea, hurrengo lehiaketara leher eginda iristea edo hurrengo txapelketa gain-gainean delako, lesioren bat sufrituz gero finala atzeratu ezin izatea…

3) Bidezko sistema al darabil txapelketak? Hainbat jende kexatu egin da partidu gehien irabazi dituen Olaizola II-Beroiz bikoteak (hamabost norgehiagoka irabazi eta bi galdu) ez duelako finala jokatu. David Merinok ez du zalantzarik (Larioja.com): “Hori da dagoena eta justua da. Lehenengo faseko partidu guztiak irabazi dituzte, baina finalaurrekoetan ez. Ez dira erregularrak izan behar zutenean, eta gainera, zorte txarra izan dute” (gogoratu Beroizen eskuko lesioa, semifinaletan).

4) Prestakuntza psikologikoari zenbaterainoko garrantzia ematen ote diote kirolariek? Beste era batera galdetuta, Buruz buruko azken txapelduna zergatik ez zen gauza izan finalean %100a eskaintzeko? Egia da Merinoren joko ikusgarriak aukera gutxi utzi ziela aurkariei, baina Xalak ez zuen dena eman. Presioari aurre egiteko moduak, indartsu eta motibatuta ateratzeak, zenbaterainoko zerikusia du? “Alde fisikoak balio duzuna emango dizu; baina jokatzeari ekiten diozunean, balio duzun hori guztia ematea, aurretik eta partidan zehar hartzen dituzun erabaki eta jokaeren menpe dago askotan”, adierazi zidan bere garaian Joxean Arruza psikologo eta hezitzaile fisikoak.

5) Hemendik aurrera (beste nonbait frontoi handiagoa eraiki arte) Miribillako Bizkaia pilotalekuan baino ez al dira jokatuko finalak? BECek dituen zulo ekonomikoak ezagutu ostean, zergatik eusten zaio azpiegitura erraldoien politika antzu honi?

Protesta Altsasuko Lanbide Heziketako Institutuan.

Sistema publikoa ahultzea da pribatizazioaren ardatzetako bat. Zerbitzu publikoaren lan-baldintzak kaskartzen dituzunean, nahikoa inbertitzen ez duzunean, baliabideak murriztu eta kudeaketa txarra egiten denean… muzin egiten diozu kalitate ona mantentzeari. Sistema publikoarekiko irudi txarra zabaltzen duzu, eta are gehiago, jendeari sinestarazten diozu zerbitzu publikoak ez direla eskubidea, pribilegioa baizik, testuinguru ekonomikoak baldintzatuta. Hezkuntzarekin ari da gertatzen (eta laster izango dugu Osasun arloko murrizketa neurrien berri).

PPren Gobernuak erabaki du hezkuntzan dirua murrizteko modu ona dela, besteak beste, ikasgeletako haur kopurua handitzea, irakasleek eskola-ordu gehiago ematea eta bajan dauden irakasleen ordezkapenik ez kubritzea lehenengo bi asteetan. Nafarroako Gobernuak esan du Madrilgo aginduak beteko dituela, eta Jaurlaritzak dio eskumenak nori dagozkion aztertuko duela, baina Espainiako Gobernuaren presioa handia izango da neurriok Estatuko erkidego guztietan bete daitezen.

Kurioski, hezkuntza publikoari murrizketak egitearekin batera, seme-alaba pribatuan izateagatik jaso daitezkeen onura fiskalak handitu egin ditu PPk bere gobernupean dauden hainbat erkidegotan. Ez litzateke harritzekoa izango irakasleek lan-baldintza hobeak bilatzea ikastetxe pribatuetan, eta gurasoek ere pribatuen aldeko apustua egitea seme-alabei kalitatezko irakaskuntza eskaintzeko.

Ados, irakaskuntza publikoan ildo ugari daude hobetzeko, euskarari eskaintzen zaion tratamendua eta Curriculuma kasu, baina kalitatezko hezkuntza publikoak izan behar du helburua, eta berau ahultzea, murriztea, eta pribatizazioaren aldeko estrategian baztertzea ez da bidea.

Marlon Brando eta Al Pacino, Vito eta Michael Corleone aita-semeak fikzioan.

Martxoaren 15ean 40 urte egin zituen Francis Ford Coppolaren The Godfather apartak, aitzakia ezin hobea mafia italoamerikarra –botere borroka, ustelkeria, familia, mendekua, negozioa– gai duen filma berrikusteko. Azken finean, ezaguna zaigu istorioa: pelikula irekitzen duen ezkontzaren eszena luze eta gogoangarrian nola, ospakizun alaian eman ditugu egunak, eta alboko gela ilunean, don Vito eta akolitoak aritu dira azpijokoan, lokatzetan eroso. Sotilagoak dira egungoak, ez dituzte zaldi buruak uzten ohean, ez dute etsaia sokaz itotzen; nahiago dituzte neurrira sortutako legeak, mehatxuak eta txeke zuriak. Garaiotako Corleonek ez du Marlon Brandoren ahots urratuarekin hitz egiten, ahapeka adosten ditu eskupekoak, eta jokoa baino, adreilua, errauste plantak, hirigintza, espekulazioa ditu negozio-iturri. Haatik, familia zutabe garrantzitsua da oraindik, esleipenak eta goi-karguak banatzeko garaian.

Ikusi ditugu gurean funts-desbideratzeak –lapurretak, hizkera jatorrean–, irregulartasunak museo eta erakunde publikoetan, golf zelai eta lursailen salerosketa zalantzagarriak, epaile eta agintarien prebarikazioak, opari festak. Baina The Godfather-ko mafiosoen dotorezia eta estiloa falta zaie, gaurkoek trakets jokatzen dute, egun argiz eta lotsagabe. Fikziozko mafiak bere alde du klasiko bihurtu den Nino Rotaren musika-banda zirraragarria, ikuslea harrapatzeko gai den tentsio dramatikoa, Coppolak erabilitako plano berritzaileak, pelikula guztia zipriztintzen duen giro beltza, Marlon Brando eta Al Pacinoren interpretazio bikainak, buruan iltzatuta geratzen diren esaldiz osatutako gidoia… “Aitak edozein gizon boteretsuren antzera jokatzen du, senatari edo presidente baten antzera”. “Ez izan inozoa, Michael, senatariek eta presidenteek ez dute jendea hiltzen”. Isilunea. “Zein da hemen inozoa?”. Inozoenak gu, ospakizun alaia betiko izango zela sinesteagatik.

Ikasleei etxeko lanak bidaltzea kaltegarria izan daitekeela uste du Alfie Kohn irakasleak.

Hamabost egunez, eskolatik bidalitako etxeko lanei muzin egitera, grebara deitu berri du Frantziako Estatuko guraso elkarte handienak, Ikasleen Gurasoen Kontseilu Federazioak (FCPE), eta blog bat sortu dute horren inguruan. Haurrei etxeko lanak bidaltzearen onura ez duela inork frogatu eta etxean laguntza jaso dezaketen eta jaso ez dezaketen haurren arteko ezberdintasuna handitzen duela argudiatu dute. Frantzian, 1956tik zirkular batek debekatu egiten du lehen hezkuntzako ikasleei idatziz egin beharreko etxeko lanak bidaltzea, baina  askotan ez da betetzen. Alfie Kohn irakasleak argi du, etxeko lanak ez dira beharrezkoak eta gainera ez dira onak; hala azaldu du The homework myth (Etxeko lanen mitoa) liburuan.

7 eta 11 urteko bi seme-alabaren aita honen esanetan, gaur egun umearen garapen integralaz hitz egin ohi da, errendimendu altua lor dezan presionatzeak dituen ondorio psikologiko kaltegarriez mintzatzen gara, “baina praktikan ez da ezer aldatzen. Eskolan etxerako lan mordoa ematen jarraitzen dute eta horrek, estresa sortzeaz gain, ez die uzten haurrei beste arlo batzuetan garatzen”.

Etxeko lanen aldekoen argudioa izan ohi da independentzia, ardura, autodiziplina eta ikasketa ohiturak bultzatzen dituztela, baina Kohn ez dago horrekin ados: “Etxeko lanak oso desatseginak dira bai haurrentzat eta bai familientzat eta azkenean onurarik gabeko esfortzu huts bilakatzen dira. Etxeko lanekiko umeen interes faltak eskolarekiko eta orokorrean ikastearekiko jarrera ezkorra eragin dezake. Nire ustez, etxeko lanak dira haurraren jakin-mina amatatzeko arrazoi nagusia. Eta guk haur osoak nahi ditugu, sozialki, fisikoki eta artistikoki garatuko direnak, eta erlaxatzeko eta ume izateko ere denbora izango dutenak”. Nola motibatu haurrak, orduan? Hezkuntza sistemarekin kritiko den irakasle estatubatuarraren hitzetan, norbera baino ez da gai norbere burua motibatzeko: “Gauzak ulertzeko umeak berez duen nahia loratzeko, aproposa den sare curricular bat, giro bat sortzea da egin dezakeguna, eskolan eta familian. Nire seme-alaba ‘motibatzen’ saiatzen banaiz, ziurrenik modu kontrolatzailean arituko naiz”.

Kontuak kontu, ikastetxe gehienetan ohikoak dira etxeko lanak, txikitatik. Guraso elkarteen presioek edota ikaskuntza/irakaskuntza prozesuko metodologia eta filosofia berriek egoera aldatzen duten ikusteke dago.

"Lagun mina" film laburraren kartela eta fotograma.

“Noizbait Euskal Herrira bazoaz, aterpea duzu nire etxean”, esango dio Ekaitzek oporretako bidaia batean ezagutu berri duen Roman kolonbiarrari. Itsumustuan eta asko pentsatu gabe esaten diren esamolde horietakoa da, baina batzuek hitzez hitz sinesten dituzte halakoak, edo sinetsi egin nahi dituzte. Azken finean, gure behar eta nahietara egokitu ohi dugu errealitatea, eta bakarrik dagoenak laguna nahi du. Errealitatea, ordea, ez da beti gure behar eta nahietara egokitzen, eta lagun berria duela uste duena kolpera konturatu daiteke bakarrik jarraitzen duela.

Aitor Arregirekin Lucio anarkista nafarraren dokumentala eta Jon Garañorekin 80 egunean pelikula zuzendu dituen Jose Mari Goenagak edozein istorioren oinarrian dagoen gaiari heldu dio, pertsonen arteko harremanei, Lagun mina film laburrean. Harremanak ezberdin bizi ditu bakoitzak, baita errealitatea bera ere, eta horretaz ohartzea beti ez da samurra; horregatik, umoretsu kontaturiko istorioak kutsu dramatikoa hartuko du amaieran. Fikziozko dokumentalarekin jolasean, eta erritmoa uneoro mantenduz, Goenagak dotoreziaz gidatu du lana. Gomendagarria, beraz, Kimuak ekimenaren baitan herriz herri proiektatzen ari diren film hau.

Argitu dezagun, bide batez, Lander Camarero bilbotarraren What about Columbus izeneko dokumentalerako jaio zela Lagun mina. Camarerok proposamen originala egin du What about Columbus-en: India, Peru eta Euskal Herrian, herrialde bakoitzeko zuzendari eta gidoilari bat hautatu, eta Antoine Saint-Exuperyren Printze txikia ipuin famatuan inspiratuta 10 minutuko film bana egitea eskatu die. Guztira hiru film labur jaso ditu beraz dokumentalean, Euskal Herriaren kasuan Jose Mari Goenagak eta Aitor Arregik egindako Lagun mina, lengoaia narratiboen inguruan gogoetatzeko asmoz. Horrez gain, zuzendari-gidoilariek, bakoitzak bere kultura eta idiosinkrasia nabarmenduz, hausnarketa interesgarriak plazaratzen dituzte lanean. Alabaina, Lander Camarerok hiru laburren artean tartekatzen duen istorio surrealista eta xelebrea, bere burua protagonistatzat duena, nekagarria egin zait azkenerako.

Ikusi trailerra:

Click here to view the embedded video.

Lagun mina
Zuzendaria: Jose Mari Goenaga
Gidoilaria: Aitor Arregi
Aktoreak: Eriz Alberdi, Diego Santos
Moriarti Produkzioak
13 min. Euskal Herria, 2011

"A separation" film iraniarraren irudia.

Hollywoodeko ordezkari aske eta garbiek [barreak] erabaki dute dagoeneko nortzuk merezi dituzten igandean banatuko diren Oscarrak. Baina Film Onenaren eta Ingelesez Ez Den Film Onenaren sariak faborito direnek irabazten badituzte, kuriosoa izango da.

Ingelesez Ez Den Film Onenaren hautagai kutunak A separation (Jodaeiye Nader az Simin) du izena. Harrigarria da istorio xume eta itxuraz arruntak zenbat sakontasun eta emozio gorde ditzakeen bere baitan: garrantzi gutxiko lapurreta bat, nahi gabe emandako bultzada, bikote baten banaketa hasiera batean hutsala… zama pisutsu bilakatuko dira eta bueltarik gabeko bide malkartsuan amilduko, ertz ugariko errealitatearen isla. Iraniarra da Asghar Farhadi zuzendariaren pelikula hau. Mahmoud Ahmadinejaden Gobernuak arbuiaturiko zuzendari iraniarrei elkartasuna adierazteagatik –tartean Jafar Panahi kartzelaratua edo Bahman Ghobadi erbesteratua–, filmaren errodajea gelditzera behartu zuten Farhadi. Barkamena eskatu ostean, ordea, eta batez ere nazioartean sariz sari dabilenetik, Teheranen babes sutsua du pelikulak. Farhadik berak, diplomazia handiz erantzuten ditu kazetarien galdera arantzatsuenak, batzuk zein besteak ez mintzeko hitzak neurtuz. Kontua zera da, Ahmadinejaden sostengua duen lan batek lortuko al du Oscarra? Zenbaterainoko eragina izan dezake AEBen eta Iranen arteko gatazkak? Ezinikusiak salto egingo al du zazpigarren artera? Hori gutxi ez eta Ekialde Ertaineko interes politikoen ménage à trois honetan beste protagonistetako bat den Israel ere hautagai da sari bererako, Hearat Shulayim (Footnote) lanarekin.

Pelikula Onenaren garaikurra jasotzeko berriz, estreinatu zenetik urratutako bide arrakastatsuan jada makina bat sari lortu dituen The Artist ekoizpen frantziarrak aukera handiak ditu. Zuri-beltzean, mutua eta industriaren aurrekontu hanpatuetatik aldendua, Oscarra ematea bere buruari harrika egitea bezalatsu litzateke: batetik, ikusgarritasunaren, efektu berezien eta hiru dimentsioen aldeko apustua egiten duen Hollywoodeko ereduaren kontrako norabidean doalako. Michel Hazanavicius zuzendariak erakutsi du, modu originalean kontatutako istorio fresko eta burutsuek harrera bikaina dutela kritikaren eta publikoaren artean. Bestetik, zeharkakoa baina argia delako The Artist-ek industriaren barrunbeei egiten dien kritika, zinemak berak sortutako produktuak gailurrean paratzeko eta handik lokatzetara jaurtitzeko duen trebezia salatuz.

Dena den, biak ala biak izan daitezke garaile. Industriak maisutasunez daki mainstream-etik kanpo dagoena irensten, barneratzen eta bere egiten. Edo, ikuspegi baikorragotik, Oscarrak kultur ekitaldia dira [barreak berriz] eta jakin badakigu kultura ez dagoela interes politikoen, industriaren apeten, faktore ekonomikoen eta marketin operazioen menpe [barre algarak].

"The Artist" film frantziarraren irudia.

Kepasakonlakasa plataformaren irudia.

Gipuzkoako hiriburuan hutsik eta aprobetxagarri dauden etxebizitzak 2.783 direla kontuan hartuta, jendea bizitzen jartzeko irtenbide erraza eskaintzen duten 500 etxebizitza ingururen zerrenda osatua (PDFa gaztelaniaz) aurkeztu dute gaur goizean Kepasakonlakasa plataformako kideek. Bankuari etxea ordaindu ezin diotelako kale gorrian geratzen den jende kopurua geroz eta ugariagoa den garaiotan, agerikoa da kontrastea. Azken finean, etxetik kaleratutakoen kasu partikularrak laguntzeaz gain, sakonagoa behar du aldaketak: etxebizitza politikan bada zer egina.

Galderak, behintzat, ez dira gutxi. Alokairu soziala, adibidez, hainbat herrialdetan gobernuek bultzatzen dutena (baita arautu ere, alokairu sozialera bideratutako etxebizitzen gutxieneko portzentajeak zehaztuz), zergatik da hain urria gurean? Zergatik ez dira aztertzen babes ofizialeko etxebizitzetan sartzeko baldintzak eta ez da saihesten etxeon espekulazioa? Zergatik daude hainbeste etxebizitza huts eta ez da horien kontrol fiskalik egiten, zein neurritan berrerabili eta aprobetxa daitezkeen baloratzeko?

Kepasakonlakasak dei zuzena egin die zerrendatu dituzten etxebizitza hutsen jabe diren erakunde publiko nahiz pribatuei, “inbentarioa berrikusi dezaten eta Alokabide eta Biziguneren bidez alokairuan jar ditzaten”. Deia honako erakundeei egin diete: Adif/Renfe, Barne Ministerioa-Guardia Zibila, Espainiako armada, Eusko Jaurlaritza, Herrizaingo Saila-Ertzaintza, Eusko Jaurlaritza, Lana-Osalan, Eusko Jaurlaritza, Osakidetza, Higiezin-ondare handiko fundazio pribatuak, Kutxabank (eta desjabetzeen bidez beren hasierako balioaren azpitik pisuak metatzen dabiltzan bestelako bankuak), sustatzaile pribatuak (bereziki Loiolako Erriberetan), Telefonica-Movistar, eta Udala.

Taldekideek alderdi guztiei bidali diete errolda, eta bi urte baino gehiago erabili gabe daramaten 15 kasu larrienei apirilaren 15a baino lehen konponbidea emateko eskatu diete. Horrez gain, adierazi dute eskandalugarria dela Kutxako Gizarte Ekintzak duen 57 apartamentuko eraikina itxirik mantentzea, “bere anaia Kutxabank-ek desjabetzeari uzten ez dion bitartean”.

Hain zuzen, hipoteka ordaintzeko arazoak hasten direnetik, bankuak emango dituen urratsez eta etxetik kaleratua ez izateko norberak dituen alternatibez erreportajea argitaratu genuen Argian: Etxetik kaleratuak: Bankuen negoziazio borondatearen menpe.

Hezkuntza sistema, alderdi politikoen menpe.

Rajoyren Gobernuak, boterera iritsi eta berehala erabaki du hezkuntza ereduan eskua sartzea. Lege berria atera baino, errazagoa (eta azkarragoa) da erreformak egitea, eta hala bideratu du, di-da batean. Nahiz eta zalaparta gehien sortu duena Heziketa Zibiko eta Konstituzionala delako ikasgai berria izan (Herritartasunerako Hezkuntza ikasgaiagatik ordezkatu dute, balio ideologiko batzuk bestetzuengatik, azken finean), ez da gehiegi eztabaidatu beste aldaketaren inguruan: Derrigorrezko Bigarren Hezkuntzari (DBH) urtebete jan eta hiru urtera luzatu dira Batxilergoa eta Lanbide Heziketa.

Ondo dabilen ikasleak ez du arazo handiegirik izango aldaketa horrekin, lehenago aukeratu beharko du zein espezialitate egin nahi duen, zein bideri helduko dion etorkizunerako. Baina egungo hezkuntza ereduan zailtasunak dituen ikasleak, DBH errenka bukatzen duenak, langa berri bat topatuko du: batetik, DBHko edukiak barneratzeko urtebete gutxiago, ikasle “onen” eta “txarren” arteko amildegia handituz; bestetik, DBHren ezagutza orokorretatik Batxilergoaren ikasketa akademizistagorako jauzia. Alegia, ondo prestatuta ez daudenak, zalantzak dituztenak, uxatzeko balioko duela uste du hezkuntza arloko hainbat adituk, akademikoki “baliotsuak” direnak mantentzeko eta eskola-porrotatik gertu daudenak aldentzeko. 16 urtera arte ikasteko derrigortasuna mantenduko omen da, baina zein zentzu du, ikasketak utzi nahi dituenarentzat, hiru urteko zikloaren lehenengo urtea baino ez egiteak?

Bestalde, Hezkuntza Akordiorik gabe jarraitzen du Espainiako Estatuak. Beste hainbat herrialdetan (Finlandia eredu) Hezkuntza Akordioa sinatua dute alderdi politikoek, ziurtatzeko Gobernura iristen dena iristen dela ere, ez dutela hezkuntza erabiliko asmo politiko eta alderdikoiekin. Adostutako helburuak mantentzen direla berresteko mekanismoak dituzte herrialde horietan. Espainiako Estatuan, alderdi berri bat iristen den bakoitzean, hankaz gora jartzen du hezkuntza sistema eta nahierara moldatzen du ikasleen curriculuma, boterea duenaren apeten arabera.

Abuztuaren 31n Gonzalo Izak ateratako argazkia, "Udako ekaitza".

Fotografia digitalaren aroan, argazki galeria eder askoak aurki ditzakegu Interneten. Flickr bezalako ekimenek benetako artelanak biltzen dituzte, eta erakusleiho aproposa dira kamerarekin atzemandako irudiak zintzilikatzeko. Flickr-en argazki ugari ditu bilduak Gonzalo Iza 27 urteko zumarragarrak, horietako hainbat Una foto por día (Argazki bat eguneko) bere blogetik arrantzatuak. 187.000 bisita baino gehiago izan dituen webgune hau 2011n zehar osatu du Izak, egunero foto bat igoaz. Bilduma erakargarria biribildu du, paisaiak, erretratuak, animaliak, jana (arau eta sekretu propioak ditu janari-argazkilaritzak), egunerokoan ikusitako detaileak eta inguruko txokoak dotorezia handiarekin irudikatuz.

Nabarmentzekoa da paisaia sorta, ikusgarriak batzuetan, bere soiltasunean ederrak bestetzuetan, misteriotsuak, kolore indartsuz eta kontrastez zipriztinduak, beheko argazkietan ikus daitekeenez. Perspektibarekin, enkoadraketarekin, objektibo motarekin, fokatze eta ez-fokatzearekin… nola jolasten duen ere nabaria da erretratuetan. Zailena, arrunta dirudien eguneroko begiradan foto interesgarriak harrapatzea, Zumarragakoak baitio atzerrian, oporretara goazenean adibidez, dena iruditzen zaigula berri eta ezberdin, baina kontrakoa gertatzen dela etxean. Hala ere, denbora hartuz eta irudimena landuz, irudi originalak eta bereziak lortzeko urrutira joan beharrik ez dagoela erakutsi du berak.

Proiektuak ordenagailu pantailatik aretora egingo du jauzi, batutako 365 argazkiekin erakusketa antolatu baitute. Otsailaren 3tik aurrera, hamar egunez,  ikusgai izango dira Zumarragako kulturetxean.