Haiti

Halaxe irakurtzen zen atzo El País-en edizio digitalean: “Las mejores imágenes de la catástrofe”. 24 ordu beranduago kendu dute,  baina Floren Aoizek harrapatu eta blogean jarri du. Gaur El País pornografia emozional bete-betean ari da, nazioarteko komunitatearen lana goratuz, gorpuei tiritak jartzea zein den ona azpimarratuz.

Atzokoa gordeko dut nik ordea: gutxitan erakusten du egunkari nagusietako batek hain klaro, pose humanitarioaren atzean ezkutatzen duen haragi gosea. Saltzen lagunduko du, eta konpetentzia ez da txikia garaiotan: telebistako informatiboena batez ere (geroz eta erreparo gutxiago ematen baitie bazkalorduan, ikuslea kroketa beroa ahoan dagoela, oka egiteko moduko irudiak erakustea). Baina ez zait iruditzen prentsa idatziak bere burua salbatuko duenik bide horretatik.

Oker egongo naiz ziurrenik; bestela pentsatzen dute egunkarietako azalak erabakitzen dituztenek; ze gaur, Hegoaldeko eta Espainiako gehienek (Noticias taldeko hiru ikusi ditut, El Correo, El Diario Vasco, El País, El Mundo eta Berria) inpaktu azkarra bilatzen zuten irudiak zekartzaten. EFE agentziako foto bat nagusitu da: neska bat eraikin baten hondakinetatik herioan atera nahian; El Diario Vascok aita bat aukeratu du, ume hila besoetan negarrez; eta Berriak zuzenean gorpu bat ekarri du lehenengo orrira, sudurretik odol beltza dariola.

Azaletik hainbeste haragi ikusita, ez naiz egunkarien tripetara sartu. The Guardianen aurkitu dut artikulu bat, testuingurua pixka bat landu duena: Haitiren historia koloniala, Aristideren kontrako estatu kolpea, herrialdeak bizi duen okupazio militarra eta nazioarteko komunitateak jarri dizkion oztopoak pobrezia gainditzeko; antzeko ideiak erabili ditu Dabid Lazkanoiturburuk ere, Garan egin duen analisian… Lurrikarak gertatzen direla, bai, baina eragin handiagoa dutela zimenduak janda dauzkaten herrietan.

Pena da: hori dena azaltzeko argazkirik egiterik balego…

Jose Ignacio Munilla

Eta moderno: hedabide handietan homologagarri. Barack Obamak erabili zuen aurrena 2.0 etiketa marketin politikorako; etorri ziren atzetik imitatzaile probintzianoagoak, Patxi Lopez kasu, Twitterren jarraitzaile faltsu eta guzti; baina, hala ere, hedabide handiek ontzat eman zuten. Eta “aldaketa” giroan gaudenez, eta “aldaketa” oro Interneten eskutik datorrela sinetsita, hara nor igo den teknologia berrien trenera: Jose Ignacio Munilla.

Gaurko El Mundon elkarrizketatu dute, dena xaboi eta azukre, gotzain ultraeskuindarra. Begira sarreran nola erretratatu duen kazetariak:

Monseñor Jose Ignacio Munilla llega a la entrevista con algo de retraso, procedente de un compromiso anterior, con su boina Elosegi calada (…) y el portátil en la mano. ‘Sin el ordenador soy hombre muerto. No sé cómo Uriarte y Setién podían vivir sin él’ comenta

Eta barruan, “nola-gustatzen-zaidan-galdera-hori-entzutea” tankerako itaun bat:

Por estos lares no se recuerdan homilías de obispos que suscitaran carcajadas. ¿Es el obispo del cambio?

Baina, hara, ondo iruditzen zait El Mundok egin duena: Munilla bezalako bele beltza informatikaren bidez progre bihurtu nahia ezinezko operazioa da (Jose Bonok —ederra bera— esan berri du “oso eskuinekoa” iruditzen zaiola gotzain berria). Lortzen duen gauza bakarra da, batere nahi gabe, antzeko operazioak (Obama, Lopez, sortuko diren berriak) ere dudazko bihurtzea.

Pernandoren egia baita, baina komeni da batzuetan gogoraraztea, ziminoa, Interneten ere zimino dela… Eta kasu honetan zimino homofobo, abortuaren aurkako eta espainoltzalea.

Adi bi gauzari:

1) Gutxiengo absolutu baten (herritarren %29,1) joera nabarmendu du Noticiasek. Albistea, ordea, bestea da: herri oso batek zaborra kudeatzeko sistema aldatu, eta denbora gutxian bizilagun gehienak horretara ondo egokitu direla, alegia. Zazpi gehiago da hiru baino; 70, 9 gehiago, 29,1 baino.

2) Zaborra beste nonbait botatzen duten horiek inkesta beste guztiek bezala erantzungo zutela imajinatzen dut. Erantzun… Baina notiziak dio “konfesatu” egin dutela. Aditza intentzioz armatuta dator, tiro egiteko prest. Ez baita iguala erantzutea eta konfesatzea: aurrenekoa telefonoaren beste aldetik egiten da, egongelako lasaitasunean; bigarrena, aldiz, elizan edo are toki ilunagoetan, sotanen edo uniformeen presioak larrituta. Hara hor aditz bat edo bestea aukeratzeak martxan jartzen duen artefaktu ideologikoa. Eta iruditzen zait, etika periodistikoak (oximorona?) aurreneko aditza eskatzen duela notizia honetan.

Eta horrela joan da, andre-jaunok, beste kapitulu bat atez ateko bilketaren kontrako kanpainan. Biharko saioan, errauskailuaren abantailak erakutsiko dizkigu… A, ez?

PS: Atez ateko zabor bilketari buruzko informazio gehiago nahi izanez gero, Twitterreko kanal hau interesatuko zaizu; handik atera ditut post- hau idazteko erabilitako bi albisteak.

Eguneraketa (2009-XII-16, 18:25):

Erantzunetako batean Aztiker-ek egindako ikerketaren zenbait alor auzitan jarri zuenez, egoki ikusi nuen inkestari buruzko datu gehiago eskatzea. Hona Aztikerretik Usurbilen egindako galdeketaz eman dizkidaten zenbait datu:

• Inkestaren unibertsoa Usurbilen bizi diren 15 urtetik gorako biztanleak izan dira (Zubietako auzoetan bizi direnak salbu), errolda datuen arabera 4.857 lagun.

• Lagina, hots, elkarrizketatuak 450 izan dira.

• Beraz, inkestaren akats tartea ±%4,5ekoa da lagin osoarentzat, %95,5eko konfidantza mailan, eta p=q=%50 hipotesirako (alegia, hipotesirik kontrakoenarentzat, iritzietan heterogenotasun handia dagoela suposatzen duena).

• Horrez gain, sexu eta adin kuotak erabili ditugu, eta auzokako adierazgarritasuna ere bilatu dugu. Jasotako emaitzak usurbildarren iritzien ahalik eta argazki fidelena izan zitezen.

Atzoko notiziaren irudikapen metaforiko bat

Badira egun batzuk ederrak: esnatzen zara txorien kantarekin, gosari oparo bat trankil hartu, kaleko jendeari diosal irribarretsuak eginez lanerako bidea hartu… Eta mahaian esertzean, titular batek gorotz beroa botatzen dizu aurpegira. Akabo zure egunaren distira; hatzamar puntekin aurpegitik simaurra kendu behar izan nuen atzo, nazka pixka batekin eta haserre samar, EiTB.com-eko titular bat irakurri ondoren: “Euskara da munduko hizkuntza zailena”.

Behin notizia usain altuko materia organikoen artean sailkaturik, trata dezagun behar den bezala, sardea sartuta:

1) EiTB.com-ek dio “Leiophiles blog ospetsuan” zabaldu dela berria. Eta ez dago Leiophiles izeneko blogik; Lexiophiles da. Ospetsua omen. Ba, ez da oso ezaguna izango, prestigioa aitortu nahi diotenek izena gaizki jartzen badiote. Ironikoa ere bada: benetan inork uste du, bizi dugun mundu honetan “Lexikofiloak” izeneko blog bat “ospetsu” izatera irits daitekeela? Gainera, Luistxo Fernandezek Sustatun atzo ohartarazi zuen moduan, badago nahiko motibo gunearen fidagarritasuna ezbaian jartzeko.

2) 2008ko urriaren 24ko post- batean oinarrituta dago albistea. Irakurleak, tekleatzen ari den kazetari hau bezain despistatua bada, egutegi bat beharko du agian, gaurko data jakiteko. Baina oinak lur honetan dituen edonork badaki 2009aren hondarrean gaudela. Beraz, galdetzeko modukoa iruditzen zait honakoa: zein mekanismo arraroren bidez bihurtzen da albiste orain joan den urtean argitaratutako mezu bat?

3) “Albiste”-aren iturria Britainia Handiko gobernuak 23 herrialdetako diplomatikoen artean egindako ikerketa omen da. Eta, non dago? Testuak ez du loturarik ematen, eta Interneten bilatu dudan arren (Google-en “Hardest language to learn site:direct.gov.uk” idatziz gero Britainia Handiko gobernuaren webgune osoan bilatzen du) ez dut emaitzarik aurkitu.

4) Alde handikoak dira Lexiophiles-eko testuaren doinua eta EiTBkoa: aipatutako blogean ranking bat eskaintzen dizute 1etik 10era, eta azalpen informal samar bat (honela hasten da: “Badira zenbait galdera arantzatsu, maila bateraino inoiz behar bezala erantzungo ez direnak. Adibidez, zergatik dator trena beti berandu gu garaiz gabiltzanean, eta zergatik beti garaiz gu berandu goazenean?”); EiTBn aldiz, doinu “informatiboa” eman diote erabat, rankingaren ordena azpimarratuz, eta iturriari erabateko fidagarritasuna aitortuz.

5) Iturria dudazkoa dela nahiko argi geratu bada ere, demagun baietz, existitzen dela ikerketa. Hala ere, uste dut galdetu beharko genukeela Kokoteraino erabiltzaileak Zabaldu.com-en egin duen bezala: “Eta ze esperientzia edo irizpide dute diplomatiko horiek horrelako zerbait aukeratzeko? Zenbatek ikasi dute txinera, hungariera, japoniera eta euskara konparatu ahal izateko?”.

6) Baina tira, Internet informazio iturri ona da ezta? Eta, azken finean, ikerketa baten berri emateaz bestelako bekaturik ez du egin EiTB.com-ek. Demagun horrela dela. Zergatik, ordea, informatu du euskararen zailtasuna azpimarratzen duen blog bateko mezu batez? Ze, Language-Learning-Advisor webgune paregabean diote Txinera dela ikasteko zailena; Claritaslux blog ezinhobean berriz, poloniera; Buzzle.com izeneko web perfektuan (prestigioa ematen hasita…) aldiz, ez dute sanskritoa baino zailagorik aurkitu. Baina gure medio publikoak nahiago izan du euskararen zailtasuna azpimarratu.

Hain hizkuntza zaila edukitzeagatik inor baino listoagoak garela esateko egin ote dute? Kazetari honek, umorea simaurrak txarturik, beste bi hipotesi proposatu nahi lituzke. Juja ezazue zuek zein iruditzen zaizuen egiazkoagoa:

a) Albistea idatzi duen kazetariak euskara ikasteko oso gaizki pasa zuen; hain gaizki, ezen trauma psikologiko bat eragin baitzion; urte asko egin behar izan ditu terapian; galdu zituen lagunak, bikotea, amorantea; galdu zituen autoa, soldata, etxea; eta mendeku gose zen. Beraz, euskara ikasten zaila dela dioen aurreneko berria ikusirik itsutu egin da eta, junkie batek xiringari nola, “argitaratu” botoiari sakatu dio.

b) EiTB zaharberrituak, eskaini nahi izan digu aldaketa giro berriaren beste erakusgarri bat, sudurzuloak zabalik arnasteko horietakoa. Urrats txikia medioarentzat, urrats handia gizartearentzat, “doktrinatze” eta “etnizismo” ororen kontra (besteenak baitira joera horiek osoan). “Euskara zaila da eta punto, bada garaia ikerketaren batek argi esateko!” oihu egingo zuen kargudunen batek, buroren bateko mahaian oinak jarririk purua erretzen (modu hipotetikoan ari gara); eta kargudun izan nahi duen batek aditu. Baina ikerketarik inondik agertzen ez, eta blog ziztrin bateko mezu funtsgabearekin konformatu behar.

Hara hor bi modu, arras diferenteak, EiTB.com-en irakurle bati eguna zimeltzeko. Horrelako gorotz puskekin baratza behintzat ez al zaigu hondatuko!

PS: Agian interesatuko zaizu euskararen balizko zailtasun horretaz bestelako iritzirik jasotzea. Hara zer esan zuen Durk Gorter herbeheretarrak:

Saihesten ari naiz euskara zaila dela esatea. Euskara ezberdina da, Europako beste hizkuntzekin konparatuta. Kexa hori darabilten erdaldunek nik baino abantaila handiagoak dituzte: ahoskera, soinuak berberak dira, hizkuntzaren alderdi pragmatikoa… Euskara oso logikoa da; ez daukazu ia salbuespenik, arauak oso finkoak dira.

Horrelako arrastoak ez, baina kokaina pixka bat hartzen dugu eguneroko urarekin

Goizean titular batekin egin dut topo Gipuzkoako buletin ez-ofizialean: “Cocaína hasta en el agua del grifo”. Atzo Donostian izandako jardunaldi batzuek eman dute goiburua. Bartzelonako Unibertsitateko María Teresa Galcerán irakasle katedradunak dio estoldetako urak, ibaietakoak eta txorrotakoak kokaina partikulak dituztela. 0,10 nanogramo kokaina dauzka Bilboko, Donostiako edo Gasteizeko etxe arrunt batetik ateratzen den ur litro bakoitzak; Iruñean bikoiztu egiten da kopurua (ez dugu Baiona, Donibane-Garazi eta Mauleko daturik).

Lerro artean ibili zale direnek ordea, betiko bidetik lortu beharko dute merkantzia aurrerantzean ere: kokaina dosi arrunt baten efektua lortzeko eguneko 35 litro ur edan beharko bailituzkete, 70 bat urtez (eta landare bihurtu gabe). Berriarekin kezkatu denari esan lasai egoteko, adituen esanetan osasunarentzat ez baita kaltegarria martxa pixka bat.

Horrelakorik nola gerta daitekeen galdetuta, zera azaldu zuten atzoko hizlariek: droga kontsumitzen dutenen gernuak eramaten dituela arrastoak ibaietara, eta handik urak araztegira egiten du. Araztegia, ordea, ez dago prestatua horrelako substantziak behar bezala filtratzeko. Edo —pentsatzen duzu— badago lan horretarako prestatua; are, lan hori egiten du; baina araztegiko nagusiari ez zaio komeni barrioko kolegek jakitea, merkaturatzen duena bigarren eskuko generoa dela. Zer gerta ere.

AEBek ez dute misilik jarriko Polonian

Edo hori dirudi behintzat. Oraindik ez dute ofizialki baieztatu, baina albistea lau haizetara dabil, The Guardianetik, Reutersera. Abuztuan hasi ziren aurreneko zurrumurruak, Gazeta Wymborcza egunkari poloniarrak argitaratutako artikulu baten harira. Ez da gaur arte iritsi ohiko medioetara, baina Europaren ekialdeko gaietan interesa dutenek Interneteko medio independenteetan nahikoa bazka izan dute.

Proiektua Bushen administrazioak hasi zuen 2007an: Polonian hamar misil unitate jartzea zuen helburu, 600 kilometrora dagoen xedea erasotzeko modukoak; Txekiar Errepublikan berriz, irismen luzeko radar bat instalatu nahi zuten. Iran eta Ipar Korearen “mehatxuak” ziren instalazio militar berriak muntatzeko aitzakia. Aitzakia eskasa inondik ere, helburua bi herrialde horiek kontrolatzea izan balitz Turkia eta Japonia hurbilagoko aliatuak baitzituen Washingtonek.

“Misilen aurkako ezkutu”-ak kritika ugari izan zuen hasieratik: txekiar eta poloniar gehienak, esaterako, kontra agertu ziren inkestetan (poloniarren %57; txekiarren %67 ). Kritika gogorrenak, dena dela, Errusiak egin zizkion, azpiegitura horiek Europaren ekialdean AEBen eragina areagotzeko balioko zutela esanez. Vladimir Putinek 1962ko “Misilen krisia”-rekin parekatu zuen.

Aurtengo apirilean, Obama eta Medvedeven arteko lehen bileraren harira astekarian erreportaje bat argitaratu genuen, Errusia eta AEBen azken urteotako harremanez. Obamak presidente kargua hartuta, AEBak bigunago ariko zirela esaten genuen. Lehen bilera hartan ez zuten lortu akordiorik “misilen aurkako ezkutua”-ren aferan, baina gaur zabaltzen ari den notizia baieztatuko balitz, urrats garrantzitsua izango litzateke bi herrialdeen arteko tentsioaren baretzean.

PS: Hedabide gehienetan ez bezala, nahiago izan dut egitasmoaren izena komatxo artean jartzea (hau da, “misilen aurkako ezkutua”), argi gera dadin proiektuari AEBek eman zioten izena dela, ez nik jarriko niokeena. Ezkutuak defentsarako erabiltzen direla uste dut; misilek, aldiz, erasotzeko balio dute.

Gazako bonbardaketan ateratako argazki bat

Kontu jakina zen joan den urteko abenduan Israelgo armadak Gazan egin zuen sarraskian zibil asko hil zirela. Baina Shovrim Shtika GKE israeldarrak argitara eman berri dituen testigantzei esker, gaia berriro ere nazioarteko albisteen agendan sartu da. Eta argi geratu da, zalantzarik geratzen bazen behintzat, eraso hura zer izan zen: Israelgo hauteskunde kanpainako ekitaldi nagusia.

Esplika dezadan. Testigantzetan behin eta berriro errepikatu da honako ideia: soldaduek ez zuten arriskurik hartu behar; beraien osasuna zen garrantzitsuena. Zergatik? Israelgo soldadu bat hiltzen den bakoitzean, izugarrizko oihartzuna izaten duelako hango hedabideetan. Ez da publizitate ona hautatua izan nahi duen politikariarentzat.

Baina, hala ere, Gaza bonbardatzea interes handiko kontua zen otsaileko hauteskundeetako bi hautagairentzat; Tzipi Livni eta Ehud Barak-entzat, alegia (atzerri eta defentsa ministroak, hurrenez hurren, bonbardaketa hasi zenean). Hirugarren hautagaia Benjamin Netanyahu zen, Likud alderdikoa, eta hauteskunde aurreko inkestetan burua. Netanyahuren soslaia beste bi hautagaiena baino gogorragoa zen: besteak beste, 2005ean finantza ministro kargua utzi zuen, Israel Gazatik ateratzen hasi zenean. Beraz, Netanyahuri irabazteko, gogorkerian aritzea beste aukerarik ez zeukaten Livnik eta Barakek; are gehiago, kontuan izanda Hamas indartsu zegoela Gazan.

Hara hor, batere konturatu gabe, 1.400 palestinarrekin haragi xehatua egiteko osagaiak: zure soldaduak galtzeko beldurra, baina indarra erakutsi beharra. Arriskurik ez hartzeko aurrena tiro egin behar da, gero galdetu; zibilak giza-ezkutu lanetan jarri; inori mugitzen ez utzi… Testigantzak sarean daude, eta ez da asko gehitu behar.

Hauteskundeen emaitza? Netanyahu Lehen Ministro. Sarraskia hotz-hotzean hartuta ere, hau da, balorazio politiko soila eginda ere (baldin eta hori posible bada, behin irudiak ikusita), ez zuen ezertarako balio izan.

Leon Panetta, CIAko burua

Leon Panetta aukeratu zuen Barack Obamak urtarrilean, CIA zuzentzeko. Haren profilak bat egiten du, itxuraz behintzat, AEBetako presidente berriaren aldaketa mezuarekin: lehenago inteligentzian aritu gabea, gogor salatuak zituen Washington Monthlyko artikulu batean Bushek katamalorik gabe bultzatu dituen tortura programak. Baina jarri dute agentziako buru…

… eta ikasi du: “esan” eta “egin” artean, handia dela tartea. Hasi eta berehala boxeo zakuak baino kolpe gehiago jaso ditu Panettak. Bera ez zen lehenengo hautagaia: John O. Brennanek bete behar zuen postua. Baina haren izena agertu eta berehala zabaldu ziren kritikak. Zera adierazi zion Brennan-en lagun batek The New Yorker astekariko kazetari bati: “Cheeto-jale batzuk hasi ziren, sotoan, galtzontzilotan, euren blogetan idazten; Brennanen kontrako arrazoiak botatzen; eta Obamaren administrazioak aurreneko ke seinalea ikusi zuenean tira zuen bere izena. Gero, mota bateko jende guztia baztertu zuten: agentzian azken hamar urteetan egon den inork ezingo luke blogarien testa pasa”. Egiten duen beroagatik galtza motzetan eta San Jeronimoko patata batzuk eskura, boteretsu sentitzen naiz. Baina hel diezaiogun mamiari:

Panetta, beraz, tipo “garbia” delako aukeratu dute, ez bere esperientziagatik. Baina esku zuriek, CIAri buruz ari garenean, zenbat lagun dezakete iraganeko trapuak garbitzen? Agentzian gora iristea bezain garrantzitsua baita orekari eustea. Horretarako gakoa? Bazterrak gehiegi ez nahastea. Segurtasun politika aldatu da, ados: Guantanamo, kartzela sekretuak… Badirudi Obamak garbiago jokatu nahi duela soro horietan. Baina jarrera oso neurtua izan du errudunak epaitzeaz berba egin duenean. “Atzera begiratzeko” gogorik ez duela adierazi du. Alegia, inork ez dituela ordainduko zorrak.

Epaitu ez, baina… beraiekin lan egin? Panettaren aholkulari askok harreman zuzena izan dute Bushen urteetan bultzatutako tortura programekin. Eta hala ere, ez dituzte paretik kendu. Gorde izen hau: George Tenet. Bera izan zen CIAko buru 1997tik 2004ra, eta berari zor zaizkio, besteak beste, Galdeketa Teknika Hobetuak (to eufemismoa). Tenet joan zen, bere garroak ez. Eta sabaia ukitzen dute agentzian: Stephen Kappesen bulegoa Panettarenaren ondoan dago (CIAko bigarrena denez, ezin bestela izan); eta hori, jakinda Kappes izan zela CIAren terrorismoaren kontrako zentroko buruetako bat, noiz eta atxiloketa eta galdeketa programa basatienak martxan jarri zirenean. Gorago aipatu dugun John O. Brennan, agentzia zuzentzeko kutsatuegi ei zegoena, Segurtasun Nazionalerako Aholkularia da; hau da, Obamari aholkuak ematen dizkio terrorismo gaietan. Hau da: Obama kutsatzen du. Ezta?

Lagun berriek, antza, Leon zintzoaren iritziak ere aldatu dituzte. Sarreran lotura bat jarri dugu, CIAko buru berriak torturaren aferaz idatzia, duela urtebete. Titulutik argi: “Torturarik ez, salbuespenik ez”. Nola aldatzen diren gauzak. Orain, zera dio: “Benetan errespetatzen ditut galdeketen kontuan sartuta egon behar ez genuela diotenak, baina gure lana egin behar genuen. Ez dut uste zigortu behar dudanik bere eginbeharra betetzen ari zen jendea”. Eginbeharra torturatzea denean ere ez? Ba, ezetz ematen du. Salbuespenik gabe, denek jarraituko dute lanean.

Beraz, CIAn ez da gauza handirik aldatuko. Inork ez dio azalduko Khaled el-Masri auto saltzaile alemaniarrari zergatik Mazedonian oporretan zegoela atxilo hartu, Afganistanera eraman eta bost hilabete pasa zituen; katez lotua, batzuetan biluzik, zelda izoztuan, oherik ez, mehatxuak… Ustezko terrorista baten izena eta berea antzekoak ziren. Agentziakoak nahastu. Eta okerraz jabetu ziren atxiloketa izan eta aste batzuetara… Baina ez zuten askatu, kontuaz arduratzen zen ofizialak ez zuelako nahi. 149 egun behar izan zituen el-Masrik libre izateko. Lehenago askatu ez zuen ofiziala? Ondo. Orain kargu hobea dauka: meritua.

Kontu horiek, eta askoz gehiago bildu zituen Jane Mayer kazetariak The New Yorker-eko ekaineko ale batean. Erreportaje luzea da (bederatzi orri), baina kazetaritzarekin afizioa sortzen duten horietakoa.

Preso bat Guantanamon

The New York Times egunkariak maiatzaren 20an ondorengo titularra atera zuen, Guantanamoz ari zela: “Askatutako presoen 7tik 1 jihadera itzultzen da, Pentagonoaren arabera”. Eta albistea birusa legez zabaldu zen telebista kate guztietara. Egun hartan, Obamak AEBen segurtasunaz hitz egin behar zuen, baita Dick Cheneyk ere (ikuspuntu arras diferenteak eskaintzeko, bistan dena). Cheneyk munizio ona jaso zuen Times-en lerroburuari esker. Baina, askatutako presoen zazpirena itzultzen ari da jihadera, benetan?

Ekainaren 6ko Times-en, etorri da erantzuna. Clark Hoyt-ek, egunkariaren editore publikoak —arartekoaren antzeko kargua da, irakurleak defendatzea da haren lana— honako titulua daraman artikulua publikatu dizu: “Zer gertatu zaio eskeptikotasunari?”. Maiatzaren 20ko artikulua “akastuna” zela esan du; erabilitako materialak “zuloak” dituela; eta, ororen buru, artikulua argitaratu zela behar bezalako bermerik gabe, eta egoera politiko kargatu baten erdian. Gainera, Hoytek nabarmendu duenez, akatsa larriagoa da kontuan izanda The New York Timesek Irakeko inbasioaren aurretik argitaratu zituela zenbait ziri (Saddam Husseinen programa nuklearraz idatzitako artikulua kasu).

Titular batetik abiatuta askotxo harrotu dira hautsak mediamunduan. Nabarmentzekoa iruditu zait kasu honi Al Jazzerak egin dion jarraipena. Txukuna eta azkar ikusteko modukoa telebistaren ingelesezko katean, Listening Post saioan eskaini zioten erreportajea.