Agian ikusiko zenituzten polemika piztu duten frantziar umorearen eredu hauek:

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Gozatu orain espainiar enbaxadorearen erantzunarekin:

Bere inozentzia profesionaltasunez defendatuko duen majadero koadrila ederra topatu du Contadorrek… Abertzale hauek adibidez inbidiaz mintzo dira:

Click here to view the embedded video.

Frogarik ez

Datuak eskuetan, egia da ez dagoela arrazoirik Contador zigortzeko. 2010eko Frantziako Tourrean egindako gernu-analisietan positibo eman zuen ziklista madrildarrak: 50 pikogramo klenbuterol antzeman zizkioten (0,00000000005 gramo mililitro bakoitzeko). Kopuru txikiegia norberaren errendimendua hobetzeko, epaileen hitzetan. Epaileen hitzetan baita ere, ez daukate froga argirik Contadorren aurka. Ez du axola. Urte eta erdiren ondoren, Kirola Arbitratzeko Epaitegiak (TAS) zigortu egin du. Ziklismoaren absurdua. Lehengo lEPOtik burua. Ulergaitza, bidegabea eta berantiarra, Xabier Usabiaga kazetariak dioen moduan.

Tira, ea Tropelaren denboraldi berria abiatu eta gurean bederen kirol emaitzetan zentratzen hasten garen.

[Eguneraketa I]: Tropela.net-en irakurri dugu iruzkin hau: “Contadorren kasuan klenbuterola topatu zioten eta hortik dator zigorra. Besterik ez. Eta grazia egiten didate “presunción de inocencia” beti ahotan darabiltenak. Kasu honetan debekatuta dagoen sustantzia bat topatu zioten Contadorri, beraz, zigorra. (…) Beste kontu bat da lege hori ondo dagoen edo aldatu beharko litzatekeen. Baimendutako klembuterol kopuru bat jarri, guztiz libre utzi… baina hori beste kontu bat da. Oraingo legeekin zigorra tokatzen zitzaion eta listo”.

Nazkatuta, nahastuta, gogaituta nago. Ez dakit nori, zer, zergatik sinetsi.

[Eguneraketa II]: Jan Ullrich txirrindulari ohia ere zigortu egin du TASek, erretiratu eta bost urtera (Marca.com). Ziklismoak aurtengo denboraldia ere kaka artean emango duela dirudi.

Liburuak ez dira BCNegra asteko protagonista bakarrak.

Jaume Perich (1941-1995) marrazkilari kataluniarrak esaten zuen katuak gustukoago zituela txakurrak baino, polizia-katurik ez zuelako ezagutzen. “Perichek, agian, bestelako iritzia izango luke Mossoen erakustaldia ikusterik izan balu”, diote nobela beltzari buruzko Bartzelonako BCNegra asteko kideek.Jardunaldion baitan Per què no hi ha gats policia? (Zergatik ez dago polizia-katurik?) galderari erantzun zioten atzo Jordi Marí García inspektoreak eta bizpahiru txakurrek. Arrakastarik lortu ote zuten ez dakigu, baina ziur ikuskizunak bertaratutakoen artean zeresanik eman zuela. Baita errusiar mafiari buruzko mahai-inguruak ere. Katalunian ustelkeria polizialaren kontra borroka egin zuen David Martinez Madero –txisterik ez, faborez– fiskala omendu zuten hizlariek. José Grinda fiskalaren interbentzioak adibidez txalo zaparrada handia jaso zuen. Besteren artean, Bartzelonako portuarekin eta prostituzio-etxeekin lotutako ustelkeria kasuez –auzipeturik dauden polizia nazional eta guardia zibilez– mintzatu zen Grinda, eta esan zuen haien kontra egin ezean, halakoek errusiar mafiaren susperraldia ekar lezaketela.

Literaturaren barrunbeetan sakon arakatuz, BCNegrak erakusten du nobela beltza baino are beltzagoa izan daitekeela hurbileko errealitatea. Txalotzekoak dira horrelako ekimenak, Perich konbentzitzerik izango ez luketen arren.

La source des femmes edo emakumeen iturbegia

La source des femmes / Emakumeen iturbegia. 2011.
Zuzendaria: Radu Mihaileanu. Aktoreak: Leïla Bekhti, Hafsia Herzi, Biyouna, Sabrina Ouazani, Saleh Bakri. Hiam Abbass.
Generoa: Komedia dramatikoa.

La source des femmes filma komedia dramatikoa da. Radu Mihaileanu, bere zuzendaria, Bukaresten jaio zen 1958an. 1980an, Nicolae Ceausescu-ren Errumaniatik ihes egin zuen Israelera, aitaren sorlekura, errefuxiatzeko. Alta, bada, zine errealizadore frantsesa da.

Istorioa –historia garaikidea– herri txiki batean gertatzen da, Iparraldeko Afrikaren eta Ekialde Hurbilaren arteko lurralde zehaztugabean. Emakumeak antzinako denboraz geroztik iturrira doaz urketara egunero, mendi patarretan goiti eta beheiti, eguzki bero astunaren pean. Leila (Leïla Bekhti) gazte ezkonberriak maitasuna ez egiteko (Grève de l’amour) proposatu die herriko emakumeei: “Gizonek ura herrira ekartzen ez duteno, agortu dira eurentzako gure laztanak”.

Gizon-emazteen arteko gatazka herrixka musulman batean gertatzen da, hots, Koran-en legeak agintzen duen lurraldean. Ilargia sekula ezkutatzen ez den lur idorretan, gizonezkoen irudira antolatutako jendartean. Emakumeak arbasoen usadioen menpe bizitzera behartutako inguruabarrean, eiki. “Emakumeak ur bila joan ohi dira mendez mende, gizonezkoen menpean errotutako tradizioa da” diotso Leilari Fatima amaginarrebak. Fatima Sami-ren ama da (Hiam Abbass eta Saleh Bakri, hurrenez hurren). Sami eta Leila bikotekideak dira. Jakina denez, amaginarreba ama politikoa da. Ama munduko izate zoragarrienetakoa da, baina “politikoa” izenordea daramanean bestelako izakaria dukezu –Leila– maitea.

Gizonezkoen aburuz “eguzkiak emakumeen kaskezurrean jo ezezik, burmuinak usteldu dizkie”. Ez dago beste azalpenik. Emakumea eguraldia igartzen duen txoria da, denborari aurre egiten dion izakaria, azal zuloetatik kalipua bor-bor isurtzen duena…

Antigoalekotik heldu zaigun kondaira, to!

“Zergatik ez dugu erabakiko gizonek bezala, zergatik? Ez dugu amore emanen”, dio Leilak. Leilak Sami dauka alboan: “Borrokatzeko eskubidea duzu printzesa, ekiozu. Egin maitasunaren gerra, baina egin maitasunez eta errespetuz” diotso Samik. Leila baina, deabruak hartuta dago tribuko Allah-en gizonen begietara. Leilak Vieux Fusilen (Biyouna) sostengua dauka hala berean, andre kuraiosa: “Eutsi, ez etzi Leila! Erakutsi  iezazkiezu zure kuraia eta sentimenduak!” diotso arbasoen usadioen ekarle den herriko atso-agure sorginak.

Gerra hasten denean bukatzen jakitea da zailena. Amaitzen jakin behar da ordea. Gerran, gainera, gure izatearen alderdi ezezagunak azaleratu ohi ditugu, Leilaren azal izerditsutik kuraia nola.

Baina, hara, horiek guztiak zuk zeuk idoro beharko dituzu irakurle, emakumeen iturbururaino bide eginez.

P. S.:  Kultura saileko Abarrak (2.311 zenbakian argitaratua).

Oharra: Paperezko ARGIAn doan ele sorta baino aise hitz gehiago merezi du Radu Mihaileanu zuzendariaren filmak. Bai, horixe! Laburzurrean bada ere, erran dezadan, gaiaren garapen zoragarria goratzeaz beste, filmaren beraren errealizazioak azpimarratzea merezi du. Erran nahi baitut, Radu Mihaileanuk ongi baino hobeto menperatzen dituela  zinemaren arteak, Radu Mihaileanuk ongi baino hobeto dakiela ere aktore-zerrenda zuzentzen. Hitz batez, liluratzen nau ekialdetik datorren argiak, liluratzen nau ere Hollywood basamortuaren ez besteko irriak.

Nafarroako hezkuntza sistema etorri zait burura. Gogotik ari dira ingelesaren alde; euskararen kontra eta gaztelaniaren alde lanean.

Kontua da El Paíseko artikulua interesgarria dela.

Arg.: San Sebastian Digital

2008ko azaroan 30 egunetik bitan baino ez zuen atertu.  Lehman  Brothers-en kiebrak eman zio paso 2008ko udazken euritsu hari. Gero, neguarekin, langabezia datu txarrak hasi ziren, abenduan 8.000 lagun gehiago lanik gabe Euskal Herrian, urtarrilean 12.800… Eta elurra etorri zen, denboralea Donostiatik sartu eta hamabost zentimetroko errauts zuria utzi zuen kale eta poligonoetan. EEE hitza zer zen ikasi genuen orduan, eta MCCko enpresa arrakastatsuetan ere soldatak kolpean %8 jaitsi zitezkeela. Ziklogenesis esplosiboa etorri zenerako gorrian onduta geunden jada. Zer gehiago egin behar du? Esaten genuen kolkorako. Tristea eta iluna, gogorra eta hotza, 2008-2009ko “Atzeraldi Handia” deitu izan zaion hori. Gaur egungo egoerak déjà vu hitz aspergarria dakarkit burura. Hotzak, elurrak eta langabezia datu txarrek naramate zerura begiratzera. Espero zen, eta etorri da atzeraldia, noizbait joan bada.

Atzo Espainiako Enplegu ministerioak emandako datuak (pdf) oso kezkagarriak dira: Hego Euskal Herrian %7,3 egin du gora langabeziak urtarrilean, Espainian baino hiru puntu gehiago, eta jadanik 206.000 lagun daude enplegu bulegoetan izena emanda. Krisia hasi zenetik datu txarrena da. Joan den asteko INEren inkestaren datuak (pdf) zertxobait hobeak ziren –inkesta hau fidagarriagotzat jotzen da eta Europako beste herrialdeekin parekatzeko balio du–, 176.000 lagun inguru omen dabil lan bila Hego Euskal Herrian.

Datu globalak larriak dira, baina larriagoak dira haien atzean ezkutatzen diren datu zehatzak. Esaterako, 48.000 pertsona dabiltza bi urte baino gehiagoz lana bilatu ezinik; 80.000 langabetuk ez du inolako laguntza edo subsidiorik jasotzen (abenduko datua); Hego Euskal Herriko 50.000 familiatan kide guztiak langabe daude Eustat-en eta NEI-ren esanetan. Areago, UPNAK egindako ikerketa batek dio 7.000 familiak ez dutela inolako diru-sarrerarik Nafarroan. Familiaren eta ingurukoen babesa bukatzen ari zaie askori eta horrek pobrezia igoarazi egin du nabarmen. Pobrezia eta gizarte bazterketaren kontrako europar sareak berriki argitaratutako txosten batek (pdf) dio Hego Euskal Herrian 390.000 pertsona daudela pobrezian eta bazterketan erortzeko arriskuan, urtebete lehenago baino 65.000 lagun gehiago. Eta benetan izoztuta geratzeko datu bat ere eman du erakunde horrek: 54.619 lagunek ezin dute astean hiru aldiz haragirik jan, alokairua eta kalefakzioa ordaindu… Azken batean ezin dute oinarrizko kontsumorik egin.

2012a urte beltzena izateko bidean da enpleguaren arloan. Adegik egindako aurreikuspenen arabera Gipuzkoako enpresen %5ak ateak itxi beharko ditu eta 1.300 lanpostu inguru galduko dira. Araban gauzak okerrago daude oraindik, enpresa esanguratsu ugarik lantegiak beste norabait eraman dituzte (Daewo, Esmaltaciones San Ignacio…) eta Merkataritza Ganberak ondorioztatu du bertoko enpresen laurdenak lanpostuak murrizteko asmoa duela.

Enplegu bluegoetan erregistratutako langabeziaren datuak eman zituzten atzo (Arg.: Deia)

Enplegua hain modu basatian suntsitzen den une hau aprobetxatuko du Espainiako Gobernuak lan erreformari ekiteko, des-regularizazioaren eta malgutasunaren bidetik enplegua sortuko dela esanez. Baina horrela al da? Vicenç Navarrok, Juan Torresek eta Alberto Garzónek Hay alternativas liburuan argi dute ezetz (azkeneko LARRUN-en laburpen bat argitaratu dugu): “Malgutasun gehiago izan den tokietan langabezia gehiago igo da” diote egileek, eta adibide modura jartzen dituzte Espainia, Irlanda eta AEBak. Herrialde horietan kaleratzeak errazteko politikak egin dira urteotan –“malgutasuna” zentzu horretan ulertzen baitu kapitalak– eta langabezia izugarri handitu da. Aldiz, Alemanian lana oso arauturik dago eta langabezia jaitsi egin da: iazko abenduan azken 20 urtetako daturik onena izan zen, %6,6ko langabezia tasa baino ez zen izan germaniarren artean. Errezeta neoliberalak predikatzen duenarekin guztiz kontraesanean dago hori. Gakoa lanpostuak murriztu beharrean lan orduak murriztean datza, halaxe egin dute Alemanian.

“Malgutasuna” enplegua sortu eta lanpostuak ez suntsitzeko, alegia. Euskal Herrian gero eta errotuago dugun ekonomia sozialarekin (kooperatibak, sozietate laboralak, elkarteak…)bat egiten du horrek. Etorkizun hurbilean zer esan handia izango duen eta askorentzat lana lortzeko irtenbidea izango den eredu autogestionatu eta solidarioa. Baleren Bakaikoa Gizarte Ekonomiako Euskal Behategiaren zuzendariak, elkarrizketa batean honakoa esan berri du:

Jendeak, arazoak dituenean, buruari eragiten dio eta azkenean irtenbideak sortzen dira. Kasu honetan berdin gertatuko da (…) Gaur egun jende gaztearen artean gero eta kontzienteago dira euren gurasoak baina okerrago biziko direla, eta gure zeregina da konbentzitzea horrelaxe izango dela. Bestela, engainatu egingo genituzke.  Horren ondorioz, nik uste, antolatzen hasiko dirala, eta ahal bada, autogestioaren eta kooperazioaren formularekin”.

Gehienetan alternatibarik ez dagoela saltzen zaigu, berdin unibertsitatean edo hedabideetan, bizi dugun egoera zerutik eroritako madarikazio bailitzan, ekaitz edo tsunami ezinbestean onartu beharrekoa. Bada ez da hala, eta LARRUN honetan klabe batzuk azaltzen saiatu gara. Lan hau hemerotekan eta bestelako bibliografia interesgarrian oinarritu dugu eta hemen material horren oinarrizkoena azalduko dut, norbaitek gaian sakondu nahi badu, era nahiko errazean egin dezakeelako.

Gaur egun denok dakigu gehiago ekonomiaz duela bost urte baino, egoerak horretara bultzatzen gaitu, eta askoz gehiago jakin beharko dugu oraindik. Lehenik, egoerak okertzen jarraituko duelako; bigarrenik, aldaketetan sakontzeko egungo errealitatea ahalik eta ondoen aztertu behar delako; eta hirugarrenik, eta hau klabea da, material asko ari delako sortzen modu nahiko errazean ulertzeko moduan. Ez dezala inork pentsa, alabaina, ekonomia gaietan inoiz aritu ez bada, liburu “erraz” hauekin batetik bestera kontzeptu eta terminologia dena ulertuko duenik, nahiz eta mamira asko hurbilduko den. Baina informatua egon nahi duenak, ahalegina ere egin behar du, eta ahalegina eginez gero, azkenean garratz dirudien hori gozo ere bilakatzen da. Hemen LARRUNen erabili ditugunak:

- ¿Quienes son los mercados y como nos gobiernan? (Icaria/ASACO). Bibiana Medialdeak koordinaturik, honako taldeak egin du: Antonio Sanabria, Luis Buendia, Nacho Alvarez eta Ricardo Molero. 95 orrialdetan eta oinarrizko hamaika galderei erantzunez, edozein herritarrek ulertzeko moduko hizkuntzarekin azaltzen du krisia nondik datorren eta lan talde honek ikusten dituen irtenbideak. Interneten doan da, PDFn.

- Vivir en deudocracia (Icaria/ASACO). Hau ere sakelekoa da (hemen PDFa), 103 orrialde eta lau kapitulutan Europan bizi den zorraren arazoa jorratzen du. Zorra nola sortu izan den eta hainbat herrialdetan nola garatu den azaltzen du. Hori da, hain zuzen, interesgarrienetakoa, aipatzen dituen adibide ugariak: Grezia, Irlanda, Islandia, Hungaria, Argentina, Ekuador, Tailandia, Indonesia… Zorraren auditoriaren kontzeptua azaltzen du, halaber, gaur egun zordun diren herrialdeetan gero eta gehiago aipatzen dena, zor itzel horietatik zer ordaindu behar den eta zer ez bereizteko.

- Crisis y revolución en Europa. People of Europe Rise up!. 147 orr. Egilea: Observatorio Metropolitano de Madrid. Titulu bereko liburu sakon eta mardula kaleratu zuen eta arrakasta ikusita sakeleko bertsioa egin zuten, hau berau. Honen PDFa ere Interneten dago doan. Europan izan diren errebolten berri ematen du besteak beste eta Islandiako kasua labur eta txukun azaltzen du. M-15aren bueltan aritutako jendea da eta nabari da.

- Hay alternativas. Propuestas para crear empleo y bienestar social en España. Egileak: Vicenç Navarro, Juan Torres López eta Alberto Garzón Espinosa. 222 orrialdetan aditu ezagun hauek modu sakonagoan jorratzen dituzte egungo egoeraren zioak eta alternatibak, beti ere era dibulgatiboan eta ondo ulertzeko moduan. Aurrekoak baino zehaztasun handiagokoa da eta, esate batera, bukaera gisa 115 proposamen oso zehatzak egiten dituzte egungo krisialdi ekonomikotik ateratzeko. Interneten gune ugaritan dago doan PDFn

- “Ekonomialari harrituen manifestua” (Denon artean argitaletxea, 7 €). Orain arte aipatutako guztietatik laburrena da, sakelekoena. Ez dut erabili, baina orain irakurri berri dut eta 80 orrialde eta hamar ebidentzia faltsurekin neoliberalismoaren hainbat egi borobil desegiten ditu. Abantaila da euskaraz dagoela, Inma Erreak itzulia, eta Joxerra Senar Berria-ko kazetariaren hitzaurre interesgarria duela.

Erabilitako artikulu eta albisteak asko dira, hona horietako batzuk:

- Une crisis sans fond (Michel Husson). Luzea da eta LARRUNen bi atal argitaratu ditugu.  Viento Sur-ek gaztelaniara itzuli du.

- 1848. Rafael Poch.

- Pedro Montes ekonomilariari elkarrizketa (Eurotik zergatik atera behar den azalduz).

- Eurotik ateratzea EBren apurketa ordenatua dela dio Marshall Auerback-ek.

- La crisis económica vista desde la economía ecológica Joan Martinez-Alier

- La gran regresion (Ignacio Ramonet)

- Eta hemen LARRUN bera PDFn

On egin.

Hezkuntza sistema, alderdi politikoen menpe.

Rajoyren Gobernuak, boterera iritsi eta berehala erabaki du hezkuntza ereduan eskua sartzea. Lege berria atera baino, errazagoa (eta azkarragoa) da erreformak egitea, eta hala bideratu du, di-da batean. Nahiz eta zalaparta gehien sortu duena Heziketa Zibiko eta Konstituzionala delako ikasgai berria izan (Herritartasunerako Hezkuntza ikasgaiagatik ordezkatu dute, balio ideologiko batzuk bestetzuengatik, azken finean), ez da gehiegi eztabaidatu beste aldaketaren inguruan: Derrigorrezko Bigarren Hezkuntzari (DBH) urtebete jan eta hiru urtera luzatu dira Batxilergoa eta Lanbide Heziketa.

Ondo dabilen ikasleak ez du arazo handiegirik izango aldaketa horrekin, lehenago aukeratu beharko du zein espezialitate egin nahi duen, zein bideri helduko dion etorkizunerako. Baina egungo hezkuntza ereduan zailtasunak dituen ikasleak, DBH errenka bukatzen duenak, langa berri bat topatuko du: batetik, DBHko edukiak barneratzeko urtebete gutxiago, ikasle “onen” eta “txarren” arteko amildegia handituz; bestetik, DBHren ezagutza orokorretatik Batxilergoaren ikasketa akademizistagorako jauzia. Alegia, ondo prestatuta ez daudenak, zalantzak dituztenak, uxatzeko balioko duela uste du hezkuntza arloko hainbat adituk, akademikoki “baliotsuak” direnak mantentzeko eta eskola-porrotatik gertu daudenak aldentzeko. 16 urtera arte ikasteko derrigortasuna mantenduko omen da, baina zein zentzu du, ikasketak utzi nahi dituenarentzat, hiru urteko zikloaren lehenengo urtea baino ez egiteak?

Bestalde, Hezkuntza Akordiorik gabe jarraitzen du Espainiako Estatuak. Beste hainbat herrialdetan (Finlandia eredu) Hezkuntza Akordioa sinatua dute alderdi politikoek, ziurtatzeko Gobernura iristen dena iristen dela ere, ez dutela hezkuntza erabiliko asmo politiko eta alderdikoiekin. Adostutako helburuak mantentzen direla berresteko mekanismoak dituzte herrialde horietan. Espainiako Estatuan, alderdi berri bat iristen den bakoitzean, hankaz gora jartzen du hezkuntza sistema eta nahierara moldatzen du ikasleen curriculuma, boterea duenaren apeten arabera.

Tere Irastortza Hendaiako Mediatekan. Argazkiak: Jean-Pierre Artola

III. Neguko Poesia kari heldu zen Hendaiara joan den larunbatean. Bere lehen poesia liburua kaleratu zuenean (Gabeziak, 1980) Teresita zen.
Egun Tere da. Tere Irastortza poeta (Zaldibia, 1961). Alta, bada, etxekoentzat Teresita da oraindik ere, baita jaioterrian halaxe deitu ere. Poesia liburu sorta esanguratsua irun du harrezkero.
Akelarre elkarteko Literaturaren menturan taldekoen eskutik heldu da zaldibiarra, azken liburua galtzarbean: Eta orain badakit. Eta guk menturazaleok liburuaren zioaz gure jakin gogoa erakutsi diogu poetari.
Eta berak, besteak beste, “gabeziak” zituen gazte hark, orain “badakiela” erakutsi digu. Haatik, ez digu soilik erakutsi idazten dakiela, jende aurrean jarduten ere ederki dakiela erakutsi digu.
Hona poetak eskaini zigun –ekimen– jantziaren haritxo zenbait:

Terek kontatutakoaren harian jakin dakigunez, Gabeziak liburuan “titi buruak” hitzak edo antzekoak idatzi zituen bere poesiaren lerroen artean. Eta nork eta Federiko Krutwig handiak egin zuen liburuaren iruzkina. “Neskatxa baten biluzte moduko izan bide zen liburua”. Edo halako zerbait, buruz ari naiz-eta.
“Baina, baina… zer idatzi ote den bada, neska?” entzun behar izan zuen poeta gazteak etxean. Haiek komeriak, haiek Gipuzkoako Goierriko Aralarren magalera zabaldu ziren hitzak eta zirtoak.
Gurasoekikoaz gainera, bere osaba batetikoak ekarri zizkigun hizpidera Terek, taldeko kideekin hitz aspertuan lehenik: usaiak eta usainak. Etxeko hotsak eta hotzak. Espazioak eta denborak. Aldarteaz, hitzen soinuaz, hitzen tonuaz, isiltasunaz mintzo zitzaigun. Gaixotasunez eta amodioez ere jardun zuen aske antzean.

Jendarte goxoan

Ondorenean, jende multzo zabalagoaren aitzinean, zutik, hasieran amini bat lotua, baina erabat aske finitzean, bere testuen irakurketan aritu zen aise. Gorputza hartu zuen ahotan eta bere gain: emakume heldu baten gorputza, ama ere den andrearena.
Zoriontasuna, edertasuna, erlijioa, ideologia… Transmisioa eta oroitzapenak. Bizitzaren une ederrak eta latzak, batzuk zein besteak elkarren ondoan baitatoz eta baitoaz….
Poesia –edo liburua orobat– definitu zuen. Hots, liburua sagarra antzirudi dezakegu une batez: azala zuritzen dugu eta mamia dugu edireten. Eta mamia irentsi ahala, berriz, haziak aurkitzen. Hots, lurren laborantzan hazia legez, hazia ere da liburuaren lehengaia.
Terek poesia idaztean erritmoa zaintzen du bereberki.
Erritmoaren jardueran berealdikoa baitugu denboraren moldaketa.
Luzetsi barik. Honatx, erritmoaz  eta denboraz orain gehixeago dakien poetaren ele sorta:

Ez dugu sekula nahi adina denbora hartu
eta horregatik ohi da
beti, hain gurea, hartu dugun denbora.

P. S. : Tere Irastortza, Aitor Furundarena musikariarekin batera, Irungo Kabigorri Ateneoan izanen duzu otsailaren 8an, asteazkenean: 19:00etan.

Leizaola fundazioaren spot-eko irudia.

“El Correo egunkariak gure aurkako kanpaina antolatu du gure lana izorratzeko helburuarekin”, irakurri dugu Leizaolaren Facebook-eko horman eta Twitterren.

Leizaolak YouTubeko kanaletik kendu ditu bi bideoak, baina ziur naiz blog serio honen irakurle fidelek eskertuko didatela perla hau hona ekarri izana. Portzierto, kanpaina diruz lagundu duten Eusko Jaurlaritzako arduradunei ere auskalo zer aurpegi geratu zaien. Lurdes Auzmendi Hizkuntza Politikarako sailburuordeak jada arbuiatu du bideoen edukia. Ez gaitu harritzen. Nork pentsa dezake bideoak euskararen sustapenean lagun dezakeela? Hain irrigarria da… Zer diozue zuek?

Hola, hola, Leizaooohlaaahh…

Victor García de la Concha, Cervanteseko zuzendaria.

Nork esan du krisia dela-eta euskara sustatzeko dirurik ez dagoela? El País egunkariak joan den asteburuan elkarrizketa egin zion Cervantes Institutuko zuzendari berriari, Víctor García de la Conchari. Galdera-erantzunak hasi aurretik, kazetariak, gaztelania munduan zehar bultzatzea helburu duen Cervantes Institutuaren datuak ematen ditu: 1.160 langile, bost kontinenteetako 77 herrialdetan banatuta. 2011ko aurrekontua 103 milioi eurokoa. Kazetariak berak deitu dio Cervantesi “multinazional”. García de la Concha duela bi urtera arte Real Academia Españolako zuzendaria izan zen. 6,5 milioi euroko aurrekontua zuen eta ia 100 langile. Cervanteseko zuzendari berriak, besteak beste, adierazi du itsasontzi hispaniarrak gora datozen herrialdeetara iritsi behar duela, hala nola, Txinara, Koreara, Japoniara, Indiara, eta nola ez, Amerikako Estatu Batuetara eta Brasilera.

Eta nork esan du hizkuntzarekin politikarik ez dela egin behar?